সাত বহাগত সতী সাধনী দিৱস: বুৰঞ্জী, ত্যাগ আৰু জাতীয় স্বাভিমানৰ এক গভীৰ প্ৰতিকৃতি
■ চন্দন বৰা ,কমাৰগাঁও
অসমৰ সমৃদ্ধ বুৰঞ্জীৰ পাতত উজ্জ্বল অক্ষৰে লিখা আছে চুতীয়া সাম্ৰাজ্যৰ অন্তিম গৰাকী বীৰাঙ্গনা ৰাণী সতী সাধনীৰ নাম। তেওঁ কেৱল এগৰাকী ৰাণী নাছিল, তেওঁ আছিল আত্মসন্মান, সাহস আৰু দেশপ্ৰেমৰ এক জীৱন্ত প্ৰতিমূৰ্তি। শত্ৰুৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ নকৰি নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দি স্বাভিমান ৰক্ষা কৰা সতী সাধনী আজি আমাৰ সকলোৰে বাবে এক অমলিন প্ৰেৰণা।চুতীয়া সাম্ৰাজ্যৰ বুৰঞ্জীৰ এক চমু পৰ্যালোচনা
চুতীয়া সাম্ৰাজ্য ১৩শ শতিকাৰ পৰা ১৬শ শতিকালৈকে অসমৰ উত্তৰ-পূবাঞ্চলত এক শক্তিশালী ৰাজনৈতিক শক্তি হিচাপে বিকাশ লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ শাসনব্যৱস্থা, কৃষি-সংস্কৃতি, আৰু সামৰিক শক্তি যথেষ্ট সুসংগঠিত আছিল। লোহিত, দিহিং, দিবাং আদি নদীক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠা এই সভ্যতাই অসমৰ প্ৰাচীন ইতিহাসত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰে। কিন্তু আহোম সাম্ৰাজ্যৰ সৈতে হোৱা দীঘলীয়া সংঘাত আৰু ৰাজনৈতিক টানাপোড়েনৰ ফলত চুতীয়া সাম্ৰাজ্য লাহে লাহে দুৰ্বল হৈ পৰে। এই সংকটময় অৱস্থাতেই ইতিহাসৰ মঞ্চত উদয় হয় সতী সাধনী যি সময়ৰ প্ৰৱাহৰ বিপৰীতে থিয় হৈ আত্মসম্মানৰ এক নতুন সংজ্ঞা প্ৰদান কৰে।
সতী সাধনীৰ আত্মত্যাগ: ইতিহাস নে আদৰ্শ?
বুৰঞ্জী পাতত পোৱা তথ্য অনুসৰি আহোম সৈন্যৰ হাতত পৰাৰ পাছত সতী সাধনীক অপমানজনক পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হৈছিল। কিন্তু তেওঁ কোনোদিনো আত্মসমৰ্পণ নকৰিলে। নিজৰ সতীত্ব, স্বাভিমান আৰু জাতীয় গৌৰৱ ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত তেওঁ স্বেচ্ছায় প্ৰাণ আহুতি দিয়ে।
এই ঘটনাটো কেৱল ব্যক্তিগত বীৰত্বৰ নিদৰ্শন নহয়; চুতীয়া জাতিৰ নাৰী সাধনীৰ এক সামূহিক মানসিকতা, য’ত “জীৱন থকাৰ পৰা সন্মান ৰক্ষা অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ” বুলি প্ৰকাশ পায়। এই দৰ্শনেই সতী সাধনীক এক সাধাৰণ ঐতিহাসিক চৰিত্ৰৰ পৰা উৰ্ধ্বলৈ তুলি এক চিৰজীৱী আদৰ্শ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
সাত বহাগত সতী সাধনী দিৱস উদযাপন: তাৎপৰ্য্য আৰু প্ৰাসংগিকতা
অসমীয়াৰ সাতবিহুৰ অন্যতম এটি দিন—বহাগ মাহৰ সপ্তম দিন, অৰ্থাৎ সাত বহাগ, এই দিনটোতেই সতী সাধনী দিৱস পালন কৰা হয়। এই দিনটো বিশেষকৈ চুতীয়া জনগোষ্ঠী তথা সমগ্ৰ অসমবাসীৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক দিন।
কিয় সাত বহাগত উদযাপন কৰা হয়?
সাত বহাগ বসন্তৰ মাজভাগত আহে—যি সময়ত প্ৰকৃতিৰ পুনর্জাগৰণ ঘটে। এই সময়ছোৱাত সতী সাধনীৰ আত্মত্যাগক স্মৰণ কৰাৰ অন্তৰ্নিহিত অৰ্থ হ’ল—
- নতুন প্ৰজন্মক ত্যাগ আৰু আদৰ্শৰ শিক্ষা দিয়া
- জাতীয় চেতনাক পুনৰ জাগ্ৰত কৰা
- অতীতৰ গৌৰৱক বৰ্তমানৰ সৈতে সংযোগ কৰা
উদযাপনৰ ৰূপ আৰু প্ৰচলন
সতী সাধনী দিৱসত বিভিন্ন ঠাইত নানা কাৰ্যসূচীৰে দিনটো উদযাপন কৰা হয়—
- সতী সাধনীৰ প্ৰতিমূৰ্তিত মাল্যাৰ্পণ আৰু শ্ৰদ্ধাঞ্জলি
- সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান, বিশেষকৈ বুৰঞ্জীমূলক নাট-নাটিকা
- আলোচনা চক্ৰ আৰু বক্তৃতা প্ৰতিযোগিতা
- বিদ্যালয়-কলেজত বুৰঞ্জীভিত্তিক অনুষ্ঠান
এই সকলো কাৰ্যসূচীৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে—নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত সতী সাধনীৰ আদৰ্শ সজীৱ কৰি ৰখা।
আধুনিক প্ৰেক্ষাপটত সতী সাধনী
আজিৰ যুগত সতী সাধনীৰ কাহিনী কেৱল অতীতৰ গৌৰৱগাথা নহয়; ই আমাৰ বাবে এক নৈতিক দিশ-দৰ্শক।
তেওঁ শিকাই—
- আত্মসম্মান কেতিয়াও বিসর্জন নিদিয়া
- অন্যায়ৰ আগত নত নোহোৱা
- নিজৰ সংস্কৃতি আৰু পৰিচয়ক সুৰক্ষিত ৰখা
বিশেষকৈ বিশ্বায়নৰ এই যুগত, য’ত বহু সময়ত নিজৰ মূল চিনাকি হেৰাই যোৱাৰ আশংকা থাকে, তেনে সময়ত সতী সাধনীৰ জীৱনাদৰ্শ আমাৰ বাবে এক শক্তিশালী প্ৰেৰণা।
সাত বহাগত উদযাপিত সতী সাধনী দিৱস কেৱল এটা স্মৃতিৰ দিন নহয়; ই হৈছে আত্মসম্মান, ত্যাগ আৰু জাতীয় গৌৰৱৰ পুনৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ দিন।
সতী সাধনী প্ৰমাণ কৰি থৈ গৈছে—
“বীৰত্ব মানে কেৱল যুদ্ধ জিকা নহয়, নিজৰ সন্মান অটুট ৰখাও এক মহান জয়।”সেয়েহে, এই পৱিত্ৰ দিনটোত আমি নিজৰ জাতি, সংস্কৃতি আৰু স্বাভিমান ৰক্ষাৰ বাবে সদায় সজাগ থকাৰ প্ৰয়োজন।
সতী সাধনী অমৰ হওক, তেওঁৰ আদৰ্শ চিৰজীৱী হওক।
Post a Comment